เด็กหญิงกับชิงช้า...
ในสนามเด็กเล่น มีเครื่องเล่นมากมาย...
แต่ทว่า...ทำไมนะ เด็กหญิงถึงถูกใจชิงช้าตัวหนึ่งยิ่งนัก
ชิงช้าตัวนั้น...ไม่ได้มีอะไรพิเศษกว่าชิงช้าตัวอื่นเลยสักนิด
แต่ทำไมน้า...ทำไมเด็กหญิงถึงติดใจชิงช้าตัวนี้หนักหนา
อาจเพราะมันเป็นสีขาว หรือ อาจเพราะมัน...บังเอิญว่าง...
นานเท่าไรแล้วที่เมื่อเด็กหญิงมาที่สนามเด็กเล่นแห่งนี้แล้วต้องมานั่งชิงช้าตัวนี้
นานเท่าไรแล้วที่เด็กหญิงจองชิงช้าตัวนี้เสมอ
นานเท่าไรแล้วที่เด็กหญิงรู้สึกเหมือนกับว่าชิงช้าตัวนี้เป็นของตัวเอง...
...ทั้งที่มันไม่ใช่...
เพราะเด็กหญิงคงคิดไม่ถึงหรอกว่า เมื่อเด็กหญิงไม่อยู่ ชิงช้าตัวนี้มีใครมานั่งหรือเปล่า
ชิงช้านี้ไม่ใช่ของเธอคนเดียวซักหน่อย
ก็เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชิงช้าตัวนี้ตั้งมากี่ปีแล้ว
ก่อนหน้านี้เมื่อหลายปีก่อน อาจเคยมีเด็กผู้หญิงคนอื่น มานั่งมันบ่อยๆอย่างเธอก็ได้
...แต่เด็กหญิงเป็นเด็กนี่...เธอจะคิดมากทำไมล่ะ...
เด็กหญิงเพียงแค่คิดว่า ชิงช้าตัวนี้ว่างเสมอ ทุกครั้งที่เธอต้องการ
ทุกครั้งที่เธอมาเยือนสนามเด็กเล่นแห่งนี้
ตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอมา มันก็ว่างมาตลอด
ครั้งแรกที่เธอมาเหยียบสนามเด็กเล่นที่ไม่คุ้นเคย...
สนามเด็กเล่นเต็มไปด้วยเด็กคนอื่นๆมากมาย เด็กหญิงไม่รู้จะทำอะไร จะไปเล่นอะไรก็ไม่ได้เพราะทุกๆเครื่องเล่นนั้นมีคนเล่นอยู่ มีคนจับจอง..
เหลือไว้เพียง...ชิงช้าสีขาว...ที่ไม่มีอะไรเด่นเป็นพิเศษ
ชิงช้าที่ไม่มีคนแตะ เด็กหญิงรู้สึกเหมือนกับว่ามันรอเธออยู่
แต่ในความเป็นจริงแล้วไม่ใช่...เธอคงไม่รู้...
เพราะบางทีชิงช้าอาจมีเจ้าของแล้ว เพียงแต่ชิงช้าในตอนนั้น...ตอนที่เธออยู่...มันว่าง...
เด็กหญิงไม่ได้เตรียมใจ ไม่ได้คิดถึงวันที่ชิงช้ามันไม่ว่าง
เพราะเมื่อวันนั้นมาถึง...
มันคงเจ็บปวดน่าดู...
แล้วมันก็มาถึงจริงๆ...
ใช่ วันหนึ่ง ขณะที่เธอคิดถึงมัน แล้วมาทีสนามเด็กเล่นแห่งนี้ เธอได้พบว่า...
ที่ๆเป็นของเธอมีคนจับจองอยู่...
มีคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว...
ซึ่งถ้าคิดตามหลักความเป็นจริง มันก็ย่อมเป็นไปได้ เพราะว่าชิงช้าไม่ได้มีใครเป็นเจ้าของ
เธอ...ไม่ได้เป็นเจ้าของมัน...ซึ่งเธอรู้ข้อนี้ดี...แต่ทว่า...
ทำไมมันปวดใจขนาดนี้...
...กับแค่การถูกแย่งชิงช้าตัวโปรด...ทำไมมันรู้สึกแย่ขนาดนี้...
เธออยากร้องไห้...
เธออยากวิ่งไปหาคนที่นั่งอยู่นั่นแล้วบอกว่า มันเป็นของเธอ
แต่...เธอรู้...ว่ามันทำไม่ได้ เพราะมันไม่ใช่ของเธอจริงๆ
ชิงช้าในสนามเด็กเล่นสาธารณะ ไม่ว่าใครก็เข้าไปนั่งได้
ยังมีเครื่องเล่นอีกเยอะแยะให้เล่น
แต่มันนานเท่าไรแล้วล่ะที่เด็กหญิงไม่สนใจเครื่องเล่นชนิดอื่นเลย ทั้งที่มันว่างอยู่ ไม่เหมือนครั้งแรกที่เธอเข้ามา
นานเท่าไรแล้วที่เธอรู้สึกว่าสนามเด็กเล่นแห่งนี้มีที่ๆเดียวให้เธออยากมานั่ง...
เด็กหญิงเดินเข้าไปที่ชิงช้าตัวโปรดของเธอที่บัดนี้มีเด็กหญิงอีกคนนั่งอยู่
เด็กหญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เธอ
เป็นรอยยิ้มที่ใสซื่อบริสุทธิ์
แต่ทำไมมันช่างเป็นรอยยิ้มที่เชือดเฉือนหัวใจของเธอยิ่งนัก
เด็กคนนั้นยิ้มให้เธอ พร้อมกล่าวทักทาย
เธอยิ้มตอบ เธอตอบรับคำทักทาย
เธอกลายเป็นเพื่อนกับเด็กคนนั้นไป
แต่...เธอยังเจ็บปวดกับการโดนแย่งพื้นที่เล็กๆของเธอ...
สิ่งที่เธอไม่รู้ว่าไม่รู้คือ...ชิงช้าตัวนี้ไม่ได้มีเธอเพียงคนเดียวที่มานั่ง...
และไม่ได้มีแค่เด็กผู้หญิงที่คุยกับเธอคนนี้ด้วยเช่นกัน...
เธอไม่เคยรู้ว่ามีคนอีกมากมายที่นั่งชิงช้า นั่งที่ๆเธอคิดว่าเป็นของเธอมาตลอดจนถึงวันนี้...วันที่เธอเจอคนอื่นนอกจากเธอที่มานั่งชิงช้าตัวนี้
...เด็กหญิงอาจไม่เข้าใจในตอนนี้ว่าเพราะอะไร...
ตอนนี้เธอรู้เพียงว่า เธอเกลียดการถูกแทนที่
เธอเกลียดการถูกแย่งบางสิ่งบางอย่าง
...เธอรู้สึกไม่ดีกับมัน...
เธอรู้แค่ว่าสิ่งนี้มันเกิดกับเธอเพราะมีคนบอกมาว่า เธอเป็นเด็กวันพุธ
เด็กวันพุธเกลียดการถูกแทนที่เหรอ...
เธอได้แต่เก็บคำถามนี้ไว้คนเดียว
แต่ตอนนี้เธออยากถามทุกๆคนแล้วล่ะว่า
ที่เธอเป็นอยู่นี่ใช่เพราะนิสัยที่เกลียดการถูกแทนที่ของเธอจริงๆหรือเปล่า?
คอมเมนท์เชิญที่นี่ค่ะ >>