เด็กหญิงกับชิงช้า...

ในสนามเด็กเล่น มีเครื่องเล่นมากมาย...

แต่ทว่า...ทำไมนะ เด็กหญิงถึงถูกใจชิงช้าตัวหนึ่งยิ่งนัก

ชิงช้าตัวนั้น...ไม่ได้มีอะไรพิเศษกว่าชิงช้าตัวอื่นเลยสักนิด

แต่ทำไมน้า...ทำไมเด็กหญิงถึงติดใจชิงช้าตัวนี้หนักหนา

อาจเพราะมันเป็นสีขาว หรือ อาจเพราะมัน...บังเอิญว่าง...

นานเท่าไรแล้วที่เมื่อเด็กหญิงมาที่สนามเด็กเล่นแห่งนี้แล้วต้องมานั่งชิงช้าตัวนี้

นานเท่าไรแล้วที่เด็กหญิงจองชิงช้าตัวนี้เสมอ

นานเท่าไรแล้วที่เด็กหญิงรู้สึกเหมือนกับว่าชิงช้าตัวนี้เป็นของตัวเอง...

...ทั้งที่มันไม่ใช่...

เพราะเด็กหญิงคงคิดไม่ถึงหรอกว่า เมื่อเด็กหญิงไม่อยู่ ชิงช้าตัวนี้มีใครมานั่งหรือเปล่า

ชิงช้านี้ไม่ใช่ของเธอคนเดียวซักหน่อย

ก็เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชิงช้าตัวนี้ตั้งมากี่ปีแล้ว

ก่อนหน้านี้เมื่อหลายปีก่อน อาจเคยมีเด็กผู้หญิงคนอื่น มานั่งมันบ่อยๆอย่างเธอก็ได้

...แต่เด็กหญิงเป็นเด็กนี่...เธอจะคิดมากทำไมล่ะ...

เด็กหญิงเพียงแค่คิดว่า ชิงช้าตัวนี้ว่างเสมอ ทุกครั้งที่เธอต้องการ

ทุกครั้งที่เธอมาเยือนสนามเด็กเล่นแห่งนี้

ตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอมา มันก็ว่างมาตลอด

ครั้งแรกที่เธอมาเหยียบสนามเด็กเล่นที่ไม่คุ้นเคย...

สนามเด็กเล่นเต็มไปด้วยเด็กคนอื่นๆมากมาย เด็กหญิงไม่รู้จะทำอะไร จะไปเล่นอะไรก็ไม่ได้เพราะทุกๆเครื่องเล่นนั้นมีคนเล่นอยู่ มีคนจับจอง..

เหลือไว้เพียง...ชิงช้าสีขาว...ที่ไม่มีอะไรเด่นเป็นพิเศษ

ชิงช้าที่ไม่มีคนแตะ เด็กหญิงรู้สึกเหมือนกับว่ามันรอเธออยู่

แต่ในความเป็นจริงแล้วไม่ใช่...เธอคงไม่รู้...

เพราะบางทีชิงช้าอาจมีเจ้าของแล้ว เพียงแต่ชิงช้าในตอนนั้น...ตอนที่เธออยู่...มันว่าง...

เด็กหญิงไม่ได้เตรียมใจ ไม่ได้คิดถึงวันที่ชิงช้ามันไม่ว่าง

เพราะเมื่อวันนั้นมาถึง...

มันคงเจ็บปวดน่าดู...

แล้วมันก็มาถึงจริงๆ...

ใช่ วันหนึ่ง ขณะที่เธอคิดถึงมัน แล้วมาทีสนามเด็กเล่นแห่งนี้ เธอได้พบว่า...

ที่ๆเป็นของเธอมีคนจับจองอยู่...

มีคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว...

ซึ่งถ้าคิดตามหลักความเป็นจริง มันก็ย่อมเป็นไปได้ เพราะว่าชิงช้าไม่ได้มีใครเป็นเจ้าของ

เธอ...ไม่ได้เป็นเจ้าของมัน...ซึ่งเธอรู้ข้อนี้ดี...แต่ทว่า...

ทำไมมันปวดใจขนาดนี้...

...กับแค่การถูกแย่งชิงช้าตัวโปรด...ทำไมมันรู้สึกแย่ขนาดนี้...

เธออยากร้องไห้...

เธออยากวิ่งไปหาคนที่นั่งอยู่นั่นแล้วบอกว่า มันเป็นของเธอ

แต่...เธอรู้...ว่ามันทำไม่ได้ เพราะมันไม่ใช่ของเธอจริงๆ

ชิงช้าในสนามเด็กเล่นสาธารณะ ไม่ว่าใครก็เข้าไปนั่งได้

ยังมีเครื่องเล่นอีกเยอะแยะให้เล่น

แต่มันนานเท่าไรแล้วล่ะที่เด็กหญิงไม่สนใจเครื่องเล่นชนิดอื่นเลย ทั้งที่มันว่างอยู่ ไม่เหมือนครั้งแรกที่เธอเข้ามา

นานเท่าไรแล้วที่เธอรู้สึกว่าสนามเด็กเล่นแห่งนี้มีที่ๆเดียวให้เธออยากมานั่ง...

เด็กหญิงเดินเข้าไปที่ชิงช้าตัวโปรดของเธอที่บัดนี้มีเด็กหญิงอีกคนนั่งอยู่

เด็กหญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เธอ

เป็นรอยยิ้มที่ใสซื่อบริสุทธิ์

แต่ทำไมมันช่างเป็นรอยยิ้มที่เชือดเฉือนหัวใจของเธอยิ่งนัก

เด็กคนนั้นยิ้มให้เธอ พร้อมกล่าวทักทาย

เธอยิ้มตอบ เธอตอบรับคำทักทาย

เธอกลายเป็นเพื่อนกับเด็กคนนั้นไป

แต่...เธอยังเจ็บปวดกับการโดนแย่งพื้นที่เล็กๆของเธอ...

สิ่งที่เธอไม่รู้ว่าไม่รู้คือ...ชิงช้าตัวนี้ไม่ได้มีเธอเพียงคนเดียวที่มานั่ง...

และไม่ได้มีแค่เด็กผู้หญิงที่คุยกับเธอคนนี้ด้วยเช่นกัน...

เธอไม่เคยรู้ว่ามีคนอีกมากมายที่นั่งชิงช้า นั่งที่ๆเธอคิดว่าเป็นของเธอมาตลอดจนถึงวันนี้...วันที่เธอเจอคนอื่นนอกจากเธอที่มานั่งชิงช้าตัวนี้

 

 

 

 

 

 

 

...เด็กหญิงอาจไม่เข้าใจในตอนนี้ว่าเพราะอะไร...

ตอนนี้เธอรู้เพียงว่า เธอเกลียดการถูกแทนที่

เธอเกลียดการถูกแย่งบางสิ่งบางอย่าง

...เธอรู้สึกไม่ดีกับมัน...

เธอรู้แค่ว่าสิ่งนี้มันเกิดกับเธอเพราะมีคนบอกมาว่า เธอเป็นเด็กวันพุธ

เด็กวันพุธเกลียดการถูกแทนที่เหรอ...

เธอได้แต่เก็บคำถามนี้ไว้คนเดียว

แต่ตอนนี้เธออยากถามทุกๆคนแล้วล่ะว่า

ที่เธอเป็นอยู่นี่ใช่เพราะนิสัยที่เกลียดการถูกแทนที่ของเธอจริงๆหรือเปล่า?

 

 

 

 

คอมเมนท์เชิญที่นี่ค่ะ >>

we are in diaryis.com family | developed by 7republic