คริสมาสทุกๆปีก็เหมือนๆกัน ทุกคนแขวนถุงเท้าไว้ที่เตาผิง แล้วรอให้ซานตาครอสปีนลงทางปล่องไฟ เพื่อเอาของขวัญมาให้

แต่มีอยู่ปีหนึ่ง ซานตาครอสนึกสนุก อยากให้เด็กๆ ตื่นเต้นกับของขวัญที่ได้ไขว่คว้ามาด้วยตนเอง คุณลุงซานต้าจึงนำชิ้นส่วนของตุ๊กตา มากองรวมๆกันไว้กลางเมือง แล้วปลุกให้เด็กๆในเมืองตื่นขึ้นมาต่อตัวต่อตุ๊กตานี้ ในแบบของตัวเอง โดยมีข้อแม้ว่า เด็กๆสามารถประกอบตุ๊กตาได้คนละ 1 ตัวเท่านั้น

เด็กๆ ต่างสนุกสนานกับการตามหาชิ้นส่วนต่างๆของตุ๊กตา ที่ตัวเองคิดว่า เป็นชิ้นที่ดีที่สุดในบรรดากองชิ้นส่วนทั้งหมด มีบ้างที่แย่งกัน แต่ก็จบด้วยการตกลงกันด้วยดี

แล้วยังไม่พอ คุณลุงซานต้าได้กองของตกแต่งให้อีก 1 กอง เป็นเสื้อผ้า เครื่องประดับต่างๆ ของตุ๊กตา ที่ให้เด็กๆที่ประกอบตุ๊กตาได้ดังใจแล้ว มีเลือกสรรเสื้อผ้าชุดโปรดให้ตุ๊กตาของตัวเอง

แรกๆ เด็กๆก็ดีใจ และภูมิใจในความสวยงามของตุ๊กตาที่ตนประกอบขึ้นกับมือนี้อย่างมาก ต่างเอาไปอวดให้กับพ่อแม่ที่ยืนเฝ้ามองดูอยู่ห่างๆ ได้ชื่นชมกับผลงานของตน

เด็กแต่ละคน เล่นกับตุ๊กตาของตนอย่างสนุกสนาน จนกระทั่ง...


เด็กๆ ต่างเหลือบไปเห็นตุ๊กตาของคนอื่น...

แล้วมามองตุ๊กตาของตัวเอง...

ต่างก็คิดว่า ทำไมตุ๊กตาของเรามันไม่มีสิ่งนั้นสิ่งนี้นะ ทำไมขาของคนนั้นถึงยาวกว่า ทำไมผมของคนนั้นเท่กว่า ทำไมตุ๊กตาของคนนั้นตัวใหญ่กว่า ทำไมของบางคนตัวเล็กแล้วสวยกว่า...

ทำไม

ทำไม

ทำไม

ทำไม

หลากหลายคำถามผุดขึ้นมาในจิตใจเด็กน้อย... ที่ก่อนหน้านี้ต่างภูมิใจในตุ๊กตาของตัวเองหนักหนา...

เด็กน้อยวางตุ๊กตาแสนรักของตัวเองลงกับพื้น แล้ววิ่งกลับไปที่กองชิ้นส่วนอีกครั้ง เพื่อเลือกชิ้นส่วนที่ตนคิดว่า "สมส่วน" "สวยงาม" "เท่" ที่สุด เพื่อนำมาเปลี่ยนกับของเดิมที่มีอยู่

สักพัก เมื่อหลายคนเห็นดังนั้น จึงเอาอย่างบ้าง...

จากความสนุกสนาน เปลี่ยนเป็นความวุ่นวายโกลาหล

เด็กๆต่างแก่งแย่ง ชิงชิ้นส่วนที่ตัดสินกันเอาเองว่า "สมส่วน"

บางคนถึงกับเลือดตกยางออกเพราะต่อสู้แย่งขายาวเรียวของตุ๊กตา...

บางคนแย่งแขนสวยของตุ๊กตาจนทำมันหัก...

ชิ้นส่วนที่ถูกตัดสินว่า "ไม่ดี" ถูกโยนทิ้งลงแทบเท้า โดยที่ไม่มีใครสนใจใยดีมันอีก...

 


ทุกอย่าง...

ความสวยงาม

ความสมส่วน

ความเท่

ความดีเลิศ

ล้วนถูกตัดสินโดยคนอื่น

บรรทัดฐานของคนอื่น...

การเปรียบเทียบสิ่งของ ของคนอื่น กับของ ของตัวเอง...

ค่านิยมต่างๆ ถูกหล่อหลอมให้คน "เชื่อ" ว่า สิ่งที่มนุษย์ส่วนใหญ่เป็นอยู่ คือ "สิ่งที่ถูกต้อง"

ใครที่ผิดแผกแหวกแนวออกไป คือ "พวกประหลาด" "นอกคอก" และจะถูกเลือกเป็นตัวเลือกสุดท้าย

มนุษย์พยายามเลือกเฟ้นสิ่งที่ "สังคมคิดว่า" ดีที่สุดให้กับตัวเอง โดยที่ไม่คำนึงถึง "ความสุข" ของตัวเอง

 

เด็กๆต่างลืมไปว่า "ความสุข" ของตัวเองเมื่อประกอบตุ๊กตาเสร็จเป็นอย่างไร

พวกเขา "ในตอนนี้" คิดแต่เพียงว่า ทำอย่างไรตัวเองถึงจะดูเด่นที่สุด ทำอย่างไร ตุ๊กตาของตัวเอง จะได้รับการยอมรับ ถูกเลือกเป็นตัวเลือกแรก...

โดยที่ไม่รู้เลยว่า โดยเนื้อแท้แล้ว ตุ๊กตาแต่ละตัวก็มีเอกลักษณ์ของมัน มี "ความสวยงาม" และ "ข้อดี" ในตัวของมันอยู่แล้ว...

อย่างน้อยมันก็เกิดขึ้นมาเพื่อให้เด็กน้อยดีใจภูมิใจในความสามารถของตน

แต่...พวกเขาคงลืมมันไปหมดแล้ว...

ตอนนี้เหลือแต่เพียงว่า

"ทำไมตุ๊กตาของเราถึงไม่ดีเท่าของเขา"

 

 

 

 


"ดาราคนนั้นขาสวยจัง...ขาเราอย่างกับขาโต๊ะสนุก"

"ทำไมเราเกิดมาเตี้ย"

"ทำไมเราไม่ผอมเท่าคนนั้น"

"ทำไมเราถึงเกิดมาขี้เหร่"

 

 

ล้านคำถาม ล้านวิธีการ...ที่จะทำให้ตนเอง สวย หล่อ เลิศ เพอร์เฟ็ค...

 

...เห็นคุณค่าของตุ๊กตาของคนอื่น แต่ไม่เห็นคุณค่าในตุ๊กตาของตัวเอง...

 

สงสารตุ๊กตาตัวนั้นแย่เลย ^ ^

 

 

 

 

แต่ก็นะ... รูปลักษณ์ของคน มันเปลี่ยนง่ายๆ เหมือนชิ้นส่วนตุ๊กตาซะที่ไหน

"รัก" และ "นับถือ" ตัวเองดีกว่านะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คอมเม้นที่หน้านี้ค่ะ >>

we are in diaryis.com family | developed by 7republic